Vanuit de verte hoorde ik al dat er iets in de muziek niet klopte. Twee straatmuzikanten stonden vrolijk te spelen, viool en bas. Een soort van tango. Keurig strak in de maat. Toen ik dichterbij kwam, bleek dat de tonen die de een van de bas plukte helemaal niets te maken hadden met wat er uit de viool getrokken werd. De spelers straalden me toe en genoten met volle teugen van hun eigen virtuositeit.
Verderop stond een accordeonist, die een onbestemd deuntje speelde. Ook hier had de melodie niets te maken met de akkoorden. Hij stond bij het terras van MacDonalds te spelen. Dat klopte dan weer wel.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten